خورشيد آرزو

بگذار سر به سينه ي من تا كه بشنوي

آهنگ اشتياق دلي دردمند را

شايد بيش از اين نپسندي به كار عشق

آزار اين رميده ي سر در كمند را

بگذار سر به سينه ي من تا بگويمت :

اندوه چيست؟ عشق كدامست؟ و غم كجاست؟

بگذار تا بگويمت : اين مرغ خسته جان

عمري در هواي تو از آشيان جداست

دلتنگم آنچنان كه اگر بينمت به كام

خواهم كه جاودانه بنالم به دامنت

شايد كه جاودانه بماني كنار من

اي نازنين – كه هيچ وفا نيست با منت

تو آسمان آبي آرام و روشني

من چون كبوتري كه پرم در هواي تو

يك شب ستاره هاي ترا دانه چين كنم!

با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو

بگذار تا ببوسمت اي نوشخند صبح

بگذار تا بنوشمت اي چشمه ي شراب

بيمار خنده هاي توام بيشتر بخند !

خورشيد آرزوي مني گرمتر بتاب !

من کویر خشک بودم......

من كوير خشك بودم،عشق تو باران من شد

دسته دسته از كوير خشك من نسرين برآمد

آسمان تيره بودم

خوشه خوشه از دل اين آسمان پروين درآمد

تشنه بودم، چشمه هاي عشق از چشم تو سرزد

در نگاه پر شرابت

شور ديدم، شعر ديدم، عشق ديدم، ناز ديدم

در بهار گلفشان عطر خيز پيكر تو

باغ ديدم، باغهاي پرگل شيراز ديدم

چون به ناز از ره رسيدي

بوي گل در خانه ام پيچيد از عطر سلامت

تا سخن آغاز كردي

معني جان بود و بوي عشق در عطر كلامت

اي ستاره!

بي تو شب بودم، شبي تاريك و غمگين

نور لبخندت به جسم و جان من تابندگي داد

بي تو چوبي خشك بودم، بوسه هايت پر گلم كرد

اي مسيحا!

معجزت دلمرده يي را زندگي داد.

تنهای تنها

اكنون در دور دست خودم تنها نشسته ام

تنهاي تنها و دور از همهمه ها

نمي گويم بيا

كه با آمدنت نيز تنهايم

گفتم رفيق سال و ماه من هستي

شايد پايان انتظار من هستي

شكوفه اي بر شاخسار اميد

زيباترين سطر شعر بهار من هستي

اكنون گذشته سالياني چند

بر اين بلندي نشسته ام تنها

و روزهاي مانده را تاريك مي بينم